Nieuw-Caledonië legt de basis voor een gereguleerde tropische hennepsector tegen 2030

Nieuw-Caledonië bereidt zich voor op een strategische wending in zijn landbouw- en industriebeleid. In een wetsvoorstel dat is ingediend bij het Congres van Nieuw-Caledonië wordt een uitgebreid stappenplan uiteengezet voor het structureren van een tropische hennepsector tussen 2026 en 2030, met ambities die veel verder gaan dan eenvoudige gewasdiversificatie.

In een tijd van grote economische kwetsbaarheid positioneert dit plan hennep als een hefboom voor soevereiniteit, volksgezondheid en waardecreatie op lange termijn, terwijl het een duidelijk onderscheid maakt tussen niet-psychoactieve gewassen en illegale cannabis.

Het voorstel zorgt uiteraard niet voor onmiddellijke regulering. Het stelt eerder een strategisch kader vast dat als leidraad kan dienen voor toekomstige wetteksten, vergunningen, controles en normen. Het doel is duidelijk: het opbouwen van een verantwoorde, veilige en lokaal gewortelde hennepindustrie, aangepast aan de klimatologische, economische en sociale omstandigheden van Nieuw-Caledonië.

Een antwoord op een ongekende economische neergang

De context voor dit initiatief is somber. In 2024 beleefde Nieuw-Caledonië een historische recessie, met een daling van het BBP met 13,5%, verergerd door burgerlijke onrust, de ineenstorting van de nikkelsector en een dalende export. De landbouw, die al marginaal was, bleef krimpen. Tegen deze achtergrond wordt hennep gepresenteerd als een dringend noodzakelijk diversificatiemiddel.

Volgens het document zou de wereldmarkt voor hennep, die in 2024 op 9,47 miljard dollar wordt geschat, in 2032 bijna 48 miljard dollar kunnen bereiken. Voor Nieuw-Caledonië liggen de kansen niet alleen in de teelt, maar ook in lokale verwerking, exportgerichte productie en de vervanging van geïmporteerde materialen op basis van petrochemie door biogebaseerde alternatieven.

Een duidelijke wettelijke grens trekken voor hennep

De eerste pijler van het plan richt zich op wettelijke en gezondheidszekerheid. Het voorstel dringt aan op een ondubbelzinnige definitie van hennep als Cannabis sativa L. met maximaal 0,3% THC, gemeten met een HPLC-analyse. Onder deze drempelwaarde wordt hennep expliciet uitgesloten van de wettelijke categorie verdovende middelen.

Het document voorziet ook in een publiek monopolie op import, vergunningen en validatie van gebruik, terwijl goedgekeurde particuliere exploitanten worden toegestaan om de teelt, na huidige experimenten, verwerking en innovatieactiviteiten uit te voeren onder streng toezicht.

Naast juridische duidelijkheid besteedt het plan speciale aandacht aan landbouwkundige structurering. De hennepproductie zou worden georganiseerd op verschillende locaties in het noorden, zuiden en op de loyaliteitseilanden om klimaatrisico’s te beperken en territoriaal evenwicht te bevorderen.

De belangrijkste maatregelen zijn:

• Contractuele garanties voor boeren, waaronder minimumprijzen en gegarandeerde volumes
• De oprichting van een plaatselijke zaadbank, met variëteiten die zijn aangepast aan tropische omstandigheden
• Genormaliseerde praktijken voor telen, oogsten, drogen en opslag
• Continue agronomische en klimatologische controle

Het doel is om consistente kwaliteit en volumes te garanderen en telers zichtbaarheid op lange termijn te bieden, een essentiële voorwaarde voor industriële ontwikkeling.

Behoud van lokale waardecreatie

Een van de belangrijkste doelen van het voorstel is om de export van onbewerkte grondstoffen te voorkomen. Het plan vraagt om de oprichting van een lokaal verwerkingsinstrument, dat vezels, zaden, bloemen en tussenproducten kan verwerken.

Deze infrastructuur zou de productie ondersteunen van:

• Bio-bouwmaterialen, zoals hennepbeton
• Groenteoliën en eiwitten uit zaden
• Niet-psychoactieve extracten voor gecontroleerd medisch gebruik
• Halfafgewerkte producten bestemd voor de export

Door de verwerking lokaal te verankeren, wil het gebied duurzame banen creëren, de afhankelijkheid van import verminderen en industriële expertise ontwikkelen die is afgestemd op de markten in de Stille Oceaan.

Een gecontroleerde route voor CBD en CBG voor medisch gebruik

Een van de meest gevoelige onderdelen van het plan betreft het strikt gecontroleerde medische gebruik van CBD en CBG, die momenteel geclassificeerd zijn als verdovende middelen. Het voorstel verwerpt expliciet elk recreatief gebruik en plaatst medisch gebruik onder verscherpt toezicht van de volksgezondheid.

Een Wetenschappelijk comité zou farmaceutische kwaliteitsnormen definiëren, toezicht houden op proefklinische studies en therapeutische indicaties beoordelen die zijn afgestemd op lokale behoeften, zoals angst, slaapstoornissen of chronische pijn. Distributie zou beperkt worden tot gecontroleerde gezondheidszorgkanalen, zonder tolerantie voor niet-gevalideerde medische claims.

Het plan integreert hennep ook in een bredere strategie voor volksgezondheid en preventie. In het document wordt gewezen op het hoge THC-gebruik onder volwassenen en minderjarigen in Nieuw-Caledonië, dat vaak in verband wordt gebracht met geweld en criminaliteit.

Er zijn onderwijsprogramma’s, instrumenten voor vroegtijdige opsporing en op de gemeenschap gebaseerde preventie-initiatieven gepland om het onderscheid tussen hennep en psychoactieve stoffen te versterken. Het doel is om schadelijke consumptiepatronen te verminderen en niet-verslavende alternatieven te promoten binnen een medisch en educatief kader.

Een bestuurlijke visie voor de lange termijn

Tot slot stelt het voorstel een shared governance model in, dat overheidsinstellingen, provincies, gemeenten en economische spelers samenbrengt. Er wordt voorzien in jaarlijkse voortgangsrapportages aan het Congres om transparantie, verantwoording en aanpassingsvermogen te garanderen.

De ambitie is niet van korte duur. Tegen 2030 wil Nieuw-Caledonië zich positioneren als referentiegebied voor tropische hennep door een evenwicht te vinden tussen economisch herstel, bescherming van de volksgezondheid en institutionele samenhang.

Zoals het document concludeert, is de uitdaging drieledig: economische soevereiniteit, gezondheid en veiligheid, en politieke coherentie.