Nieuw-Zeeland wil zijn hennepindustrie stimuleren met een nieuwe 1% THC-norm

Nieuw-Zeeland heeft een herziening van de hennepregelgeving goedgekeurd waarbij de vergunningseisen worden afgeschaft en de THC-drempel wordt verhoogd naar 1%.

Regulering versoepeld na jaren van druk vanuit de industrie

In het nieuwe systeem hebben telers niet langer een vergunning nodig om industriële hennep te kweken of te verwerken, mits het gewas onder de nieuwe grens van 1% THC blijft. Ze zullen echter wel de politie en het ministerie van Primary Industries moeten informeren voordat ze gaan planten. Alle bestaande regels voor voedselveiligheid en medische cannabis blijven ongewijzigd.

Seymour zei dat de hervormingen een mismatch tussen de regelgeving en de werkelijke risico’s corrigeren: “Het huidige systeem behandelt hennep met een laag THC-gehalte als een drug met een hoog risico. Dit is absurd, terwijl het gewas al lang wordt gebruikt voor voedsel, olie, vezels en gezondheidsproducten.”

De beslissing volgt op een herziening van de regelgeving die eerder dit jaar van start ging, naar aanleiding van uitgebreide feedback uit de industrie en inzendingen aan het regelgevende departement.

Jarenlang hebben voorstanders betoogd dat industriële hennep, wereldwijd gebruikt voor voedsel, textiel, bouw en cosmetica, is belemmerd door beleid dat is ontworpen voor verdovende middelen met een hoog risico in plaats van landbouwproducten.

Economische rechtvaardiging voor hervorming

Volgens schattingen van de overheid zou het wegnemen van administratieve belemmeringen en het afstemmen van het toezicht op het werkelijke risico de komende tien jaar een netto voordeel van ongeveer NZ$7,5 miljoen kunnen opleveren. Naarmate de productie toeneemt en de nalevingskosten dalen, kunnen de voordelen oplopen tot NZ$41 miljoen over 20 jaar.

De overstap naar een 1% THC limiet zou de hennepteelt ook veerkrachtiger moeten maken. Veel landen hanteren nog steeds de historische limiet van 0,3%, een cijfer dat is afgeleid van een academische classificatie uit de jaren zeventig in plaats van een wetenschappelijke beoordeling van het risico op vergiftiging.

Onder deze drempel kunnen gewassen onbedoeld de limiet overschrijden – “heet” worden – door normale variaties in genetica, klimaat of oogsttijdstippen.

Een hogere THC-limiet vermindert het risico op vernietiging van gewassen aanzienlijk en maakt tegelijkertijd een duidelijk onderscheid tussen hennep en “bedwelmende cannabis”. Zoals Seymour opmerkte, weerspiegelt het bijgewerkte kader een evenwichtigere aanpak: “Als de Regulatory Standards Act van kracht was geweest toen deze regels werden opgesteld, zouden de onevenredige kosten vanaf het begin duidelijk zijn geweest.”

Beschermings- en toezichtsmaatregelen blijven van kracht

Ondanks de grote vereenvoudiging van de regelgeving handhaaft de overheid strenge controles op bepaalde delen van de fabriek. Bloemen en bladeren mogen alleen worden geleverd aan medische cannabis producenten met een vergunning, onder strikte voorwaarden, om ervoor te zorgen dat de psychoactieve stoffen in een gecontroleerde omgeving blijven.

De toezichtsverantwoordelijkheden blijven verdeeld over de bestaande agentschappen, waaronder het ministerie van Volksgezondheid, dat de implementatie van het nieuwe regelgevingskader zal leiden in coördinatie met het kantoor van de parlementaire raadsman.

CBD blijft legaal maar streng gereguleerd in Nieuw-Zeeland, waar het wordt beschouwd als een medicijn op recept in plaats van een vrij verkrijgbaar welzijnsproduct. Dit zorgt voor consistentie met de conservatieve benadering van gezondheidsproducten op basis van cannabinoïden in het land.